ZMIANY ZASAD UDZIELANIA POMOCY REPATRIANTOM
Repatriacja oznacza powrót do ojczyzny osób pochodzenia polskiego i jest jednym ze sposobów nabycia polskiego obywatelstwa. Prawo to przysługuje wyłącznie osobom, które nie posiadają polskiego obywatelstwa i pragną przesiedlić się na stałe do Rzeczypospolitej Polskiej. Rząd RP traktuje prowadzenie akcji repatriacyjnej jako spełnienie moralnego obowiązku i wynagrodzenia historycznych krzywd rodakom pochodzącym głównie z terenów azjatyckiej części byłego ZSRR. Ustawa o repatriacji umożliwia powrót do kraju tym osobom, bądź ich potomkom, którzy na skutek deportacji, zesłań i innych prześladowań narodowościowych i politycznych nie mogły się w Polsce nigdy osiedlić.
Podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie repatriacji jest Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1105). Zgodnie z jej definicją repatriantem jest osoba, która przybyła do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu repatriacji z zamiarem osiedlenia się na stałe.
Zakres terytorialny repatriacji
Repatriacja dotyczy osób, które 1 stycznia 2001 r., zamieszkiwały na stałe na terytorium obecnych:
- Armenii,
- Azerbejdżanu,
- Gruzji,
- Kazachstanu,
- Kirgistanu,
- Tadżykistanu,
- Turkmenistanu,
- Uzbekistanu,
a także azjatyckiej części Rosji.
Począwszy od 1 stycznia 2026r. w celu uzyskania jednorazowej pomocy finansowej repatriant będzie musiał złożyć wniosek na określonym formularzu oraz przedstawić załączniki potwierdzające dane wskazane we wniosku. Pomoc będzie przyznawana przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Repatriacji wyłącznie na wniosek repatrianta, składany w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji wojewody w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego.
Wypłata przyznanej jednorazowej pomocy finansowej będzie dokonywana w formie bezgotówkowej przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Repatriacji, a nie – jak miało to miejsce dotychczas – przez starostę.